Costa Brava 2026 🏖️

Aankomst in Roses

Om zeven uur 's ochtends ingecheckt — de kamer was nog niet klaar, dus lieten we de koffers staan en liepen meteen Roses in. Eerst de boulevard, daarna het oude dorp. Opvallend veel mensen onderweg, vooral oudere Spanjaarden die stevig wandelen en hardlopen; de kinderen lagen nog op één oor en de meeste winkels en eettentjes waren nog dicht.

Terug bij het hotel kortten we de wachttijd met een bord lekkere patatas bravas. Rond één uur was de kamer klaar: alles uitgepakt, zwemkleding aan en bommetjes maken in het zwembad, gevolgd door een echte siësta. Pas rond zeven uur aten we — een stuk lopen naar Bar Antonio, maar dat was het meer dan waard. Via de jachthaven, waar een paar mega jachten lagen, en over de boulevard terug. Bij elkaar ruim vijf kilometer die dag, dus we sliepen heerlijk.

Empuriabrava, parachutisten en een kaarsje

Sylvia opende de dag met een slaapscore van 92% — nog nooit zo hoog. Daarna een fantastisch ontbijt met alles wat Ed lekker vindt. De auto in naar Empuriabrava: bootjes en zelfs kamelen bekeken, en de boten die het ruime sop kozen. Op een mooi terras streken we neer voor een drankje; Ed controleerde of het hem net als Popeye spinaziekracht gaf — in het echt werkt dat helaas anders dan in de tekenfilm.

Verder naar de Marina en langs het vliegveldje, waar net een parachutist naar beneden kwam. Sylvia schrok ervan: het gaat hard tot de laatste paar meter. Daarna naar Castelló d'Empúries voor de basiliek, waar we een kaarsje brandden voor iedereen die we missen, met stokbrood en smeersels erbij — gewoon even het leven vieren. Via de binnendoorweg door de wetlands terug; in de hoger gelegen straten, zo'n zestig meter boven zee, een prachtig uitzicht, al zijn de huizen er flink prijzig.

Onderweg naar huis stopten we bij een keramiekwinkel langs de weg: gele potten van tien tot vijfentachtig euro voor de grootste. Even de Lidl in — prijzen een stuk lager dan in Nederland: drie bakjes worst en een fles wijn voor elf euro. Na de siësta uit eten bij Alola, dat tegenviel: de bravasaus was niet vers en de sangria evenmin. De drie jongens deden wel hun best, dus toch een fooi gelaten. Geen ijskoffie of milkshake te krijgen bij de McDonald's, dus maar een ijsje gehaald en terug naar het hotel.

Cadaqués en de bergen

Na het ontbijt het zwembad in, bijna helemaal voor onszelf: in het 18+ bad lagen maar drie gasten. Dit hotel heeft er drie, dus dat is goed geregeld. Daarna met de auto naar Cadaqués. Sylvia had het zwaar in de bergen — je rijdt er veel bochtige bergwegen naartoe, niets voor haar.

In het dorp bezochten we de Santa Maria-kerk, deden een nette donatie en staken een kaars aan. Door de straatjes met eeuwenoude stenen gelopen, en Sylvia nam een pose naast het Dalí-standbeeld. Het was bloedheet. Voor de auto — en voor wie minder goed ter been is — geen aanrader: parkeren kan alleen buiten het dorp, netjes geregeld maar prijzig, zevenentwintig euro voor een hele dag in 2026. Binnen twee uur hadden we het wel gezien.

Dus reden we door naar een vissersplaatsje met piepkleine bootjes. Het kerkje daar viel tegen: helemaal vernieuwd met moderne bouwmaterialen. De eettentjes gingen pas na achten open, te laat voor ons — we wilden niet in het donker door de Pyreneeën. Onderweg terug zagen we nog een lokaal tentje, El Pont, maar dat opende pas op dinsdag. Dus naar huis en gegeten bij Las Palmeras. De laatste review was minder, maar wij vonden het juist heel goed: veel bediening en netjes. Voor het geld zeker de moeite — eenenveertig euro voor acht tapas voor twee personen, inclusief sangria en water. Goedkoop én smaakvol, met een wandeling naar huis en een fles witte wijn als afsluiter.

Figueres en het Dalí-museum

Eerst ontbijten, dan zwemmen, en daarna koelvloeistof en olie gekocht voor de Volkswagen bij een grote zaak in Figueres. Omdat we er toch waren, meteen het Dalí-museum in — veel foto's gemaakt. Daarna een heerlijke limoen-slush bij een ijs- en drankzaakje; daar waren we wel aan toe.

Tip: parkeren achter het ziekenhuis is gratis en maar een kwartiertje lopen — de parkeerplekken zijn in Spanje sowieso slecht aangegeven. Nog wat winkels gedaan, de Action en een paar andere; je kunt er bijna alles kopen, alleen eten en drinken is een stuk goedkoper. Als afsluiter gegeten bij de Burger King — toch nog een beetje Spaans. Daarna uitgeblust in slaap gevallen, en zo het feest gemist: we dachten dat het een dag later was.

Santa Margarita en de beste pizza

Na het ontbijt het zwembad in, waar Sylvia weer honderd baantjes trok. Daarna in Santa Margarita, in Roses, een huisje bekeken met eigen parkeerplaats en een aanlegplek voor de boot — zo de open zee op. Terug voor een siësta, want ook hier is het flink warm.

's Avonds heerlijk pizza gegeten bij Dolce Vita. Het krijgt niet veel goede reviews, maar dat klopt niet: een mooie, nette zaak en erg lekker. Meteen een goede review en vijf sterren gegeven. Afgesloten met een Ierse koffie in het hotel.

Huizen kijken en knoflook bij Can Felix

Gegeten, gezwommen en de auto in: twee huizen bezoeken. Eerst Carrer Cap Gros 21, daarna een tweede in El Mas Fumats, ook in Roses — tegen de berg op, met een fantastisch uitzicht over de hele kustlijn en een eigen overdekt zwembad.

Daarna eerst weer een plons in het 18+ bad, waar Sylvia haar tweede vijftig baantjes trok. Omkleden en door naar Can Felix, een lekkere eetschuur met versgemaakte patatas bravas — met zoveel knoflook dat we het een dag later nog merkten. Veel vlees met een heerlijke BBQ- en rooksmaak. Afgesloten met een wijntje op ons eigen balkon. De kamer was trouwens prachtig en comfortabel; de airco hield het er moeiteloos op eenentwintig graden.

En toen weer naar huis

Vrijdag 26 juni reden we weer richting Nederland — moe maar voldaan, en met een lijstje huizen om over na te denken. Tot de volgende keer, Costa Brava.

‹ Terug naar Privé